Kiedy człowiek myśli o tym, że będzie miał boksera, wyobraża sobie raczej proste rzeczy. Pies będzie mieszkał w domu, będzie chodził na spacery, dostanie miskę, swoje miejsce, trochę zabawek. Będzie się z nim biegało, bawiło i czasami trzeba będzie posprzątać sierść.
I właściwie tyle.
🐶 Dołącz do społeczności bokserów!
Zarejestruj się bezpłatnie i dodaj profil swojego bokserka. Ponad 1000 właścicieli już tu jest!
Zarejestruj się bezpłatnie Mam już kontoTylko że bokser najwyraźniej nie czytał tej instrukcji.
Bo kiedy bokser pojawia się w domu, bardzo szybko okazuje się, że nie zamierza być dodatkiem do życia człowieka.
On chce być jego częścią.
Cień na czterech łapach
Pamiętam te wszystkie sytuacje, kiedy próbowałem coś zrobić, a bokser oczywiście musiał wiedzieć, co się dzieje. Człowiek siada przy komputerze — pies jest obok. Człowiek idzie do kuchni — pies idzie za nim. Człowiek wraca do pokoju — pies już czeka.
Czasami człowiek zaczyna się zastanawiać, czy przypadkiem nie ma własnego cienia.
Tylko że mój cień ma cztery łapy, potrafi głośno wzdychać i patrzeć na mnie tak, jakbym właśnie zrobił coś bardzo ważnego, o czym zapomniałem go poinformować.
Są też te momenty, kiedy bokser robi coś kompletnie absurdalnego.
Patrzysz na niego i przez chwilę próbujesz zrozumieć, co właściwie dzieje się w jego głowie.
A potem zaczynasz się śmiać.
I właśnie takich chwil jest z bokserem mnóstwo.
Pies, który tworzy dom
Ale z czasem zaczynasz dostrzegać coś ważniejszego.
Bokser obserwuje człowieka.
Naprawdę.
Wie, kiedy masz dobry humor. Wie, kiedy jesteś zajęty. Wie, kiedy coś jest nie tak. Czasami nawet nie musisz go wołać. Po prostu przychodzi i kładzie się obok.
Bez pytania.
Bez oczekiwań.
Po prostu jest.
I chyba właśnie tego najbardziej nie rozumiałem, zanim miałem boksera.
Myślałem, że człowiek daje psu dom.
Dopiero później zrozumiałem, że działa to również w drugą stronę.
Pies zaczyna tworzyć człowiekowi dom.
Nagle zwykłe rzeczy nabierają innego znaczenia.
Wracasz do domu i ktoś na Ciebie czeka.
Idziesz spać i ktoś jeszcze przez chwilę sprawdza, czy wszystko jest w porządku.
Wstajesz rano i zanim zdążysz spokojnie rozpocząć dzień, już słyszysz charakterystyczne kroki.
Czasami masz ochotę powiedzieć:
„Daj mi pięć minut spokoju”.
Ale kiedy tych kroków pewnego dnia nie słyszysz, okazuje się, że czegoś bardzo brakuje.
Bokser potrafi człowieka zmęczyć.
Potrafi przetestować cierpliwość.
Potrafi zrobić bałagan, którego człowiek nawet nie potrafi logicznie wyjaśnić.
Potrafi patrzeć na Ciebie przez kilka minut, aż w końcu zaczynasz się zastanawiać, czego właściwie od Ciebie chce.
A później przychodzi i opiera głowę o Twoją nogę.
I cała złość znika.
Wyjątkowa osobowość i charakter
Bo bokser ma w sobie coś, czego trudno wytłumaczyć komuś, kto nigdy z nim nie mieszkał.
To nie jest tylko kwestia wyglądu.
Nie chodzi o charakterystyczny pysk, mocną sylwetkę czy ten specyficzny sposób poruszania się.
Chodzi o osobowość.
Każdy bokser, którego poznałem, miał w sobie coś własnego.
Jeden jest wiecznym klaunem.
Drugi zachowuje się jak poważny ochroniarz.
Trzeci uważa, że jest małym pieskiem i najlepiej byłoby, gdyby człowiek nosił go na rękach.
A wszystkie łączy jedno.
Chcą być blisko człowieka.
Nieodłączna część codzienności
I może właśnie dlatego tak trudno później wyobrazić sobie życie bez boksera.
Bo człowiek przyzwyczaja się do jego obecności.
Do tego, że ktoś chodzi za nim po domu.
Do tego, że ktoś czeka przy drzwiach.
Do tego, że czasami budzi Cię mokry nos.
Do tego, że na kanapie nagle brakuje miejsca, mimo że to Ty płacisz za mieszkanie.
I w pewnym momencie przestajesz myśleć:
„Mam psa”.
Zaczynasz myśleć:
„Mam swojego boksera”.
To niby niewielka różnica.
A jednak ogromna.
Bo pies może być zwierzęciem, które mieszka z człowiekiem.
Bokser bardzo często staje się kimś, kto po prostu uczestniczy w jego życiu.
W tych dobrych dniach.
W zwykłych dniach.
W dniach, kiedy człowiekowi nic się nie chce.
I właśnie wtedy najbardziej widać, czym naprawdę jest więź z psem.
Nie potrzebujesz wielkich wydarzeń.
Czasami wystarczy zwykły wieczór.
Ty siedzisz.
Bokser leży obok.
Patrzy na Ciebie.
Ty patrzysz na niego.
I przez chwilę nic więcej nie jest potrzebne.
Decyzja, której się nie żałuje
Dzisiaj wiem, że gdybym miał jeszcze raz podjąć decyzję, czy chcę mieć boksera, nie zastanawiałbym się długo.
Bo bokser nie jest najłatwiejszym psem.
Nie jest też psem dla każdego.
Wymaga czasu, wychowania, cierpliwości i odpowiedzialności.
Ale jeżeli już pozwolisz mu naprawdę wejść do swojego życia, bardzo trudno później wyobrazić sobie, że mogłoby go w nim nie być.
I chyba właśnie tego nikt mi wcześniej nie powiedział.
Że pewnego dnia przestaniesz pamiętać, jak wyglądało Twoje życie przed bokserem.
Nie dlatego, że zrobił coś wielkiego.
Tylko dlatego, że był.
Codziennie.
Obok.
I z czasem stał się częścią Ciebie.
Miałem mieć psa.
Nie wiedziałem, że będę miał kogoś, za kim będę tęsknił nawet wtedy, gdy wyjdzie tylko do drugiego pokoju.
Zobacz też
- Miał naście miesięcy i zaczynałem myśleć, że coś jest z nim nie tak
- Dlaczego Twój pies to „klaun kynologii”? Pięć zaskakujących faktów o bokserach, które zmienią Twoje podejście do szkolenia
- Bokserskie życie na co dzień – chwile, które pokazują prawdziwy charakter boksera
Czytaj takze
❤️ Maximus – bokser, który stanął w obronie swojej rodziny
SERIA: PRAWDZIWE HISTORIE BOKSERÓW Prawdziwe historie psów, które spotykamy na swojej drodze. Historie o trudnych początkach, nowych domach,…
Ken – bokser, który przez całe życie czekał na miłość
Nie każdy pies od początku wie, czym jest dom. Niektóre muszą czekać na niego przez większość swojego życia.…
Angus – mały bokser, który dostał drugą szansę
Angus miał zaledwie cztery miesiące, kiedy jego życie mogło potoczyć się zupełnie inaczej. Był szczeniakiem po przebytej parwowirozie…
Ruckus – bokser, który nie potrzebował wzroku, żeby znaleźć dom
Ruckus był bokserem, którego życie nie zaczęło się tak, jak powinno. Był niewidomy. Dla wielu osób to wystarczający…
