Powolno gojące się owrzodzenie rogówki (SCCED) u boksera

Powolno gojące się (indolentne) owrzodzenie rogówki, w literaturze określane skrótem SCCED (spontaneous chronic corneal epithelial defect), to powierzchowna rana rogówki, która — w odróżnieniu od typowych zadrapań — nie goi się samoistnie w typowym czasie, mimo leczenia.

Dlaczego może dotyczyć boksera

Badania genetyczne (Bentley i wsp., publikacja recenzowana, PMC) wykazały istotny statystycznie związek pomiędzy delecją w genie NOG a występowaniem SCCED u bokserów. Warto podkreślić, że wariant genu występuje także u części zdrowych bokserów — sugeruje to, że do rozwoju owrzodzenia potrzebne jest dodatkowe zadziałanie czynnika wyzwalającego (np. drobny uraz rogówki), a genetyka określa przede wszystkim podatność na nieprawidłowe gojenie.

Objawy

• Łzawienie, częste mrużenie lub przymykanie oka
• Zaczerwienienie spojówki, widoczny dyskomfort
• Brak szybkiej poprawy mimo typowego leczenia miejscowego
• Czasem widoczne zmatowienie lub nierówna powierzchnia rogówki

Kiedy skontaktować się z weterynarzem

Każde zaczerwienione, bolesne lub łzawiące oko wymaga oceny weterynaryjnej. Jeśli typowo leczone owrzodzenie rogówki nie goi się w ciągu ok. 1–2 tygodni, warto skonsultować się z okulistą weterynaryjnym — to charakterystyczna cecha SCCED.

Diagnostyka

Podstawą jest badanie okulistyczne z barwieniem fluoresceiną, które uwidacznia ubytek nabłonka oraz charakterystyczny, niezwiązany brzeg rany typowy dla tego schorzenia.

Leczenie — informacyjnie

Standardowe postępowanie to delikatne oczyszczenie (debridement) brzegów owrzodzenia przez weterynarza, czasem w połączeniu z techniką drobnych nacięć siatkowych rogówki, wykonywanych w znieczuleniu miejscowym. Stosuje się też opatrunki ochronne (np. soczewki kontaktowe) i miejscowe leki wspomagające gojenie. Wybór metody należy do lekarza okulisty.

Rokowanie

Przy odpowiednim leczeniu większość przypadków goi się w ciągu kilku tygodni, choć nawroty (w tym samym lub drugim oku) są możliwe i opisywane w literaturze.

Predyspozycja rasowa i podłoże genetyczne

Zidentyfikowano statystycznie istotny związek z delecją w genie NOG u bokserów — to jedna z niewielu chorób w tym katalogu z konkretnie wskazanym podłożem genetycznym w recenzowanej literaturze, choć mechanizm nie jest prosty (nosicielstwo nie oznacza pewnego zachorowania).

Profilaktyka

Nie ma metody zapobiegania samemu wystąpieniu wady genetycznej. Praktyczna profilaktyka polega na szybkiej reakcji na każdy niepokojący objaw ze strony oka, zanim dojdzie do przewlekłego, trudno gojącego się ubytku.

Powiązane choroby i artykuły

Zobacz także: Entropion i Ektropium — inne wady okolicy oka u boksera, oraz kategoria Oczy i powieki.

Źródła

• A defect in the NOG gene increases susceptibility to SCCED in boxer dogs (PMC)
• Royal Veterinary College VetCompass — Disorders of Boxer Dogs in the UK

Informacje na tej stronie mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem weterynarii. W razie niepokojących objawów u Twojego psa skontaktuj się z lecznicą weterynaryjną.

Oceń ten wpis

Wybierz od 1 do 5 boksów

Ocena: 0,0 / 5

Liczba ocen: 0

Zaloguj się, aby ocenić ten wpis.

Zaloguj się aby oddać ocenę.